NOWY WZORZEC DOGA NIEMIECKIEGO Z DNIA 20.12.2012 r.

FCI-Standard N° 235 / 20.12.2012
Dog Niemiecki
(Deutsche Dogge)
Wersja polska – styczeń 2013
Pochodzenie: Niemcy.
Data publikacji obowiązującego wzorca : 08.10.2012
Użytkowość : Pies do towarzystwa i stróżujący.
Klasyfikacja F.C.I. : Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła.
Sekcja 2.1 Molosy typu mastyfa. Bez prób pracy.
 

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY :
 Za przodków dzisiejszych dogów niemieckich uznaje sie dawne
“Bullenbeisery” (rodzaj buldoga) i psy gończe na grubą zwierzynę (“Hatz- und Saurueden”) – te
ostatnie były czymś pomiędzy ciężkimi mastyfami a lekkimi, szybkimi chartami. Określenie „Dogge”
oznaczało pierwotnie dużego, silnego psa, nie określając jego rasy. Z czasem pojawiły się nazwy
takie, jak Ulmer Dogge , English Dogge, Great Dane, Hatzrüde (pies myśliwski), Saupacker (dzikarz)
and Grosse Dogge, które odnosiły sie do psów określonej wielkości i umaszczenia. W roku 1878
powołano w Berlinie siedmioosobowy komitet, w skład którego weszli sędziowie i hodowcy, którym
przewodniczył dr Bodinus. Zadaniem tego komitetu było sklasyfikowanie tych rozmaitych odmian
psów w jednej kategorii “dogów niemieckich”. Tak rozpoczęła się hodowla nowej niemieckiej rasy.
W roku 1880, przy okazji wystawy psów w Berlinie, przyjęto pierwszy wzorzec rasy, wielokrotnie
później zmieniany, a w roku 1888 powstał klub Deutsche Doggen Club 1888 e.V. Obecny wzorzec
dostosowany jest do wymogów FCI.
 
WRAŻENIE OGÓLNE :
 Szlachetny wygląd doga niemieckiego jest skutkiem połączenia potężnej,
silnej i harmonijnej sylwetki z elegancją, dumą i potęgą. Wielkość, połączona ze szlachetnością,
harmonijną budową, proporcjonalną sylwetką i pełną wyrazu głową powodują, że dog niemiecki
przykuwa uwagę, jak najwyższej klasy rzeźba. To prawdziwy Apollo wśród wszystkich psów.
 
WAŻNE PROPORCJE :
Sylwetka prawie kwadratowa; dotyczy to zwłaszcza samców. Suki mogą być trochę dłuższe.
 
ZACHOWANIE / TEMPERAMENT :
 Przyjacielski, kochający swych właścicieli i oddany im.
Wobec obcych może wykazywać rezerwę. Celem hodowli jest pies pewny siebie, nieustraszony,
łatwy do ułożenia, łagodny i rodzinny, o wysokiej odporności na prowokacje i pozbawiony agresji.
 
GŁOWA:
W harmonii z wyglądem ogólnym. Długa, wąska, wyrazista i wyróżniająca tego psa. Nigdy
klinowata. Pięknie wyrzeźbiona, zwłaszcza pod oczami. Odległość od czubka nosa do stopu i od
stopu do końca słabo wyrażonego guza potylicznego możliwie jednakowa. Linie profilu
zdecydowanie równolegle. Oglądana z przodu głowa ma wyglądać na wąską z jak najszerszym
grzbietem nosa.
 
MÓZGOCZASZKA:
Czaszka : Łuki brwiowe wyraźne, ale nie wystające.
Stop : Wyraźny.
 
TRZEWIOCZASZKA :
NOS: Duży, raczej szeroki niż okrągły, o dużych nozdrzach. Czarny, tylko u psów maści arlekin (biało
czarnych), u których czarny jest pożądany, ale dopuszczalny jest też plamisty (czarny z różowym) lub
cielisty. U psów błękitnych nos ma barwę antracytu (rozjaśniona czerń).
KUFA : Głęboka i jak najbardziej prostokątna w liniach.
Grzbiet nosa nie może być ani wypukły ani wklęsły, ani orli. 
WARGI: Kąciki warg wyraźnie zarysowane, nie są ani suche ani nadmiernie obwisłe lub zwinięte,
wargi ciemno pigmentowane, tylko u arlekinów tolerowane częściowo niepigmentowane lub cieliste.
UZĘBIENIE : Szczęki mocne i szerokie, uzębienie mocne, zdrowe, kompletne (42 zęby zgodnie ze
wzorem zębowym), zgryz nożycowy.
Jakiekolwiek odchylenia od nożycowego zgryzu i kompletu uzębienia z wyjątkiem P1 w żuchwie
wysoce niepożądane.
POLICZKI: Lekko zaznaczone i niewystające.
OCZY : Średniej wielkości, o żywym, przyjaznym i inteligentnym wyrazie. Jak najciemniejsze, kształtu
migdała, o dobrze przylegających powiekach. Nie są osadzone zbyt szeroko ani szparkowate.
U psów błękitnych tolerowane są oczy nieco jaśniejsze, natomiast u arlekinów – jasne lub
różnobarwne.
USZY : Naturalnie wiszące, wysoko osadzone, ale nie wznoszone powyżej głowy ani nisko wiszące.
średniej wielkości, przednimi krawędziami przylegające do policzków, nie mogą ani ciężko wisieć
ani odstawać od głowy.
 
SZYJA :
Długa, sucha, dobrze umięśniona, ładnie osadzona, zwężająca się ku głowie, łukowato
wysklepiona. Noszona wysoko i trochę do przodu. Nieprawidłowa jest szyja jelenia. Luźna skóra
lub podgardle wysoce niepożądane.
 
TUŁÓW :
KŁĄB : Stanowi najwyższy punkt mocnego tułowia; tworzą go szczyty łopatek, wystające ponad
wyrostki kolczyste kręgosłupa.
GRZBIET : Krótki i mocny, niemal prostą linią łagodnie opadający ku tyłowi. Nie może być długi ani
wznosić się w kierunku zadu.
LĘDZWIE : Lekko wysklepione, szerokie, mocno umięśnione.
ZAD : Szeroki, dobrze umięśniony, lekko opadający od guzów biodrowych ku nasadzie ogona
i przechodzący w nią niezauważalnie. Nie może być ani poziomy ani mocno ścięty.
KLATKA {PIERSIOWA: Sięga łokcia, szeroka i głęboka, nie może być płaska lub płytka, z wyraźnym
przedpiersiem, ale mostek nie może być wystający.
Żebra dobrze wysklepione, sięgające daleko do tyłu, nie mogą być ani beczkowate ani płaskie.
LINIA DOLNA I BRZUCH : Brzuch wyraźnie podciągnięty, linia dolna ładnie wygięta od mostka ku tyłowi.
Suki, nawet po macierzyństwie, nie powinny mieć obwisłego brzucha.
 
OGON :
Sięga stawu skokowego. Osadzony wysoko, gruby u nasady, równomiernie zwężający się ku
końcowi. W spokoju wiszący nisko i naturalnie zagięty. Przy pobudzeniu lub w ruchu wzniesiony
szablasto, ale nie wyraźnie powyżej grzbietu. Szczotka z dłuższej sierści niepożądana. Ogona
zakręcony na końcu, skręcony na bok lub zakręcony wysoce niepożądany.
 
KOŃCZYNY PRZEDNIE :
WYGLĄD OGÓLNY: dostatecznie kontowane, o mocnym kośćcu i umięśnieniu.
ŁOPATKA : Dobrze umięśniona, długa, skośnie ustawiona, tworzy z ramieniem kąt 100 – 1100.
RAMIĘ : Mocne i dobrze umięśnione, przylegające do tułowia, powinno być trochę dłuższe od łopatki.
ŁOKCIE : Nie są wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
PRZEDRAMIĘ : Mocne, umięśnione, oglądane z boku i z przodu zupełnie proste i pionowe.
NADGARSTEK: Mocny, tylko nieznacznie wyróżniający się z całości kończyny.
ŚRÓDRĘCZE : Mocne, oglądane z przodu – proste, oglądane z boku odrobinę nachylone do przodu.
ŁAPA: Zaokrąglona, dobrze wysklepiona, zwarta (kocia). Pazury krótkie, mocne i jak najciemniejsze.
 
KOŃCZYNY TYLNE :
WYGLĄD OGÓLNY: Mocno umięśnione, przez co zad i uda są szerokie i zaokrąglone. Mocne,
dobrze kątowane kończyny są ustawione równolegle do przednich, gdy patrzeć na nie od tyłu.
UDO : Długie, szerokie, bardzo dobrze umięśnione.
KOLANO: Mocne, znajduje się niemal dokładnie pod stawem biodrowym.
PODUDZIE : Mniej więcej tej samej długości, co udo, dobrze umięśnione.
STAWY SKOKOWE : Mocne, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
ŚRÓDSTOPIE : Krótkie, mocne, niemal pionowe względem podłoża.
ŁAPA : Zaokrąglona, dobrze wysklepiona, zwarta (kocia). Pazury krótkie, mocne i jak najciemniejsze.
 
CHODY :
Ruch harmonijny, lekki, przestrzenny, trochę sprężysty.
Nigdy związany. Kończyny przednie i tylne są w ruchu równoległe, oglądane zarówno z przodu jak
i z tyłu. Pełna koordynacja akcji przodu i tyłu, bez inochodu.
 
SKÓRA :
Dobrze przylegająca, u psów jednomaścistych mocno pigmentowana, natomiast
u arlekinów rozłożenie pigmentu odpowiada zasadniczo rozłożeniu łat.
 
SZATA:
Sierść :Bardzo krótka, gęsta, gładka, przylegająca i lśniąca. Nie może być twarda, matowa lub
z podszerstkiem.
 
MAŚĆ :
Dogi niemieckie hodowane są w trzech kategoriach umaszczeń: żółte i pręgowane, czarne
i arlekiny oraz błękitne.
ŻÓŁTE: od jasno złocistych po ciemno złote. Pożądana czarna maska. Niedopuszczalna maść szarawa,
z nalotem błękitnym lub przybrudzona, oraz z białymi znaczeniami.
PRĘGOWANE: maść podstawowa od jasno do ciemno złotej, z czarnymi pręgami jak najbardziej
wyraźnymi i równo rozmieszczonymi, przebiegającymi wzdłuż linii żeber. Pożądana czarna maska.
Pręgi nie mogą być rozmyte. Białe znaczenia niedopuszczalne.
ARLEKINY :(biała z czarnymi, poszarpanymi łatami). Maść podstawowa czysto biała, możliwie bez
nakrapiania. Czysto czarne plamy rozrzucone po całym ciele, poszarpane na krawędziach.
Plamy szare lub w odcieniu brązowym niepożądane, podobnie jak takie odcienie w czerni.
Równie niepożądane błękitne lub szare nakrapianie na bieli. Zdarzają się też tak zwane „szare
arlekiny”. Nie są one pożądane, ale nie mogą być dyskwalifikowane.
CZARNE : Lśniąco czarne, dopuszczalne białe znaczenia. W tej kategorii mieszczą się psy
“płaszczowe”, u których czerń pokrywa cały tułów, a kufa, spód szyi, klatka piersiowa, brzuch, nogi
i koniec ogona są białe, a także psy „płytowe”, o rozległych czarnych łatach na białym tle. Czerń
nigdy nie może mieć odcieni żółtych, brązowych lub błękitnych.
BŁĘKITNE : Czysty kolor stalowo niebieski, dopuszczalne białe znaczenia. Bez odcieni żółtych lub
czarniawych.
 
WIELKOŚĆ :
Wysokość w kłębie :
Psy co najmniej 80 cm, ale nie więcej niż 90 cm.
Suki co najmniej 72 cm, ale nie więcej niż 84 cm.
 
WADY :
Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane
w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa.
· Niedostateczny stop
· Zawinięta warga (dolna warga wywinięta na siekacze i zaciśnięta między nimi)
· Nieregularne ustawienie siekaczy, aczkolwiek ma to mniejsze znaczenie, gdy zachowany
  jest prawidłowy zgryz
· Zęby zbyt małe
· Zgryz częściowo cęgowy
· Oczy wyłupiaste lub zbyt głęboko osadzone
· Łopatki luźne lub przeładowane, strome
· Luźne łokcie
· Nadgarstek wykrzywiony, powiększony lub z kozińcem
· Wyraźnie słabe śródręcze, spionowane lub zbyt nachylone
· Niedostateczne lub przesadne kątowanie tyłu
· Stawy skokowe słabe, powiększone lub z przeprostem.
· Postawa krowia, zbieżna, wilcze pazury
· Łapa długa lub płaska
 
WADY DUŻE:
· Brak pewności siebie, lękliwość, nerwowość
· Głowa jabłkowata
· Wyraźne policzki
· Obwisłe powieki
· Widoczna trzecia powieka
· Grzbiet wysklepiony lub zapadnięty
· Mocno opadający zad
· Ciągły inochód
· Ogon uszkodzony, zgrubiały na końcu lub przycięty
 
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
· Agresja lub wyraźna lękliwość
· Wyraźnie nienormalna budowa lub zachowanie
· Agresja ze strachu
· Łatwość prowokacji
· Nos czekoladowy lub rozłupany
· Przodozgryz
· Tyłozgryz
· Zgryz cęgowy
· Zgryz przemienny
· Brak zębów innych niż 2 P1 w żuchwie
· Entropium
· Ektropium
· Macroblepharia (zasłonięcie białkówki przez trzecią powiekę)
· Oczy porcelanowe lub różnobarwne u psów innych niż arlekin
· Zdeformowane kręgi ogonowe
· Maść podstawowa srebrzysta lub izabelowata u żółtych i pręgowanych
· Biała strzałka, kołnierz, skarpety i koniec ogona u żółtych, pręgowanych i błękitnych.
· Porcelanowe arlekiny (z łatami błękitnymi, pręgowanymi lub żółtymi)
· Albinizm
· Głuchota
· Wzrost poniżej minimum
N.B. : Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.